Muzeum zostało otwarte w 2003 roku. Jest unikatową placówką dającą świadectwo jedności dwóch narodów Polaków i Niemców, potomków osadników przybyłych z Niemiec. Na parterze pokazany został dom bamberski, otoczony ogródkiem i niewielkim opłotowaniem. Wzdłuż ogródka ciągnie się stosunkowo wąski pas bruku, typowy dla całego terenu ówczesnych podwórek. Dom składa się z sieni, z której na prawo wchodzi się do pokoju sypialnego zwanego mieszkalnym, na lewo do stołowego zwanego salonikiem. Na piętrze ustawione zostały gabloty, w których zaprezentowano cenne obiekty zabytkowe, m.in. czepek chrzcielny z przełomu XVII i XVIII wieku, przywieziony przez protoplastę rodu Schneiderów z Bambergu, a także pięknie haftowane czepce, wstęgi (tzw. bandy), tiulowe chusty, fartuchy, ozdobne kryziki zakładane na szyję. Po przeciwnej stronie, na stelażach i podestach wystawiono narzędzia domowe i rolnicze - siekiery, tasaki, grabie, cepy, widły, sierpy, kosy i inne.
Bambrzy - Polacy pochodzenia niemieckiego, potomkowie osadników przybyłych z okolic Bambergu (Frankonia), którzy w latach 1719-1753, zostali sprowadzeni przez władze Poznania, aby zasiedlić opuszczone wsie, które zostały zniszczone podczas wojny północnej i będącej jej skutkiem epidemii cholery.
