Muzeum mieści się budynku, który w XIV w. funkcjonował jako jako szpital dla zakaźnie chorych. W XVII w. w trakcie wojen szwedzkich i budowy fortyfikacji budynek uległ zniszczeniu. W 1681r. odbudowano go już w obrębie murów miejskich przy ul. Wałowej. W tym czasie zmienia się też jego przeznaczenie. Staje się on raczej przytułkiem dla biednych niż szpitalem. Od 1970 r. jest siedzibą muzeum, w której eksponowane są zbiory etnograficzne. Obecnie znajdują się w nim odtworzone wnętrza domu wiejskiego z kuchnią, izbą białą oraz sienią, a także warsztaty rzemieślnicze: krawiecki, szewski, tkacki, rogowiarski, sieciarnia i kuźnia. Do dawnej funkcji obiektu nawiązuje wystawa “Starość, Boleźń, Chromota” poświęcona medycynie ludowej.
Dzieje puckiego szpitalnictwa sięgają XIV w., gdy utworzono poza granicami miasta pierwszy szpital z kaplicą, a następnie kościołem św. Jerzego. Początkowo był on miejscem odosobnienia zakaźnie chorych. Z czasem przejął funkcje przytułku dając schronienie ubogim, starcom i osobom kalekim. Około połowy XVI w. kościół św. Jerzego przejęła gmina ewangelicka, natomiast sam szpital pozostał w rękach parafii katolickiej. W tym czasie utrzymanie obiektu oraz pensjonariuszy pokrywały dotacje z siedmiu parcel miejskich, Wsi Puckiej, a także z dóbr należących do starostów puckich.
