Dom wzniesiono w roku 1936 dla wybitnej pisarki i jej męża - prawnika, literata oraz polityka, według projektu architekta Karola Sicińskiego, którego twórczość wywarła silny wpływ na przedwojenny i powojenny kształt Kazimierza Dolnego. Wybudowany z drewna. Konstrukcja ścian zrębowa, zwęgłowana na jaskółczy ogon z ostatkami. Piwnice z opoki wapiennej wyrównujące poziom terenu, tworzące od strony wschodniej dodatkową kondygnację. Założona na planie nieregularnym, zbliżonym do litery Z. Budynek skomponowany z trzech brył, z których wschodnia jest piętrowa, pozostałe parterowe z użytkowymi poddaszami. Dachy głównie czterospadowe z lukarnami – powiekami, szczytami i dymnikami. Od południa taras z pergolą, murowany z opoki wapiennej. Układ pomieszczeń nieregularny, z częścią reprezentacyjną składającą się z hallu i dwóch salonów przykrytych stropami belkowanymi.
Po wybuchu II wojny światowej, we wrześniu 1939 roku, gospodarze udali się na wygnanie wraz z grupą uciekinierów ze stolicy, którzy w Kazimierzu, "Pod Wiewiórką", szukali schronienia. Wśród nich znaleźli się Julian Tuwim, Antoni Słonimski, Kazimierz Wierzyński, Mieczysław Grydzewski i Stanisław Baliński.
Stała ekspozycja w Kuncewiczówce odtwarza wygląd wnętrz z roku 1982. Prezentowane są wnętrza: sień, pokój kominkowy, gabinet Kuncewicza, salon, mała klatka schodowa, sypialnia z garderobą, kuchnia, pogój Witolda. Latarnia jest jednym z dwóch przedmiotów z pierwotnego wyposażenia domu. Drugi, piec huculski, znajduje się w salonie. Balustrada z motywem wiewiórki została zaprojektowana przez Karola Sicińskiego. Przedwojenny projekt zrealizowano dopiero po wojnie.
