Informator o muzeach w polsce, podstawowe informacje, lokalizacje na mapie, opinie, komentarze.
 

Lokalizacje na mapie

Informacje o muzeach pożarnictwa w Polsce, opinie, komentarze.

Muzeum Pożarnictwa Ziemi Olkuskiej

W Muzeum można tu zobaczyć kolekcję sprzętu strażackiego, samochodów, konnych sikawek, hełmów, toporów i mundurów strażackich. Zgromadzono ponad 20 sztandarów z najstarszym sztandarem strażackim ufundowanym w 1885 roku. W gablotach prezentowane są medale i odznaczenia, stare monety i minerały. W osobnej sali zgromadzono pamiątki związane z walką o wolność Polski. Do najstarszych eksponatów Muzeum należy dzwon alarmowy z 1647 roku. Innym eksponatem jest sztandar ufundowany przez społeczeństwo Olkusza i przekazany Straży w dniu 5 maja 1885 r. Z tego też roku jest hełm skórzany ze złotym grzebieniem podarowany przez członków OSP naczelnikowi Chmielewskiemu w dniu jego imienin. Na uwagę zasługuje bogaty zbiór dokumentów od założenia OSP, w tym dużo fotografii, dyplomów, oraz zbiór sztandarów.

Warmińsko-Mazurskie Muzeum Pożarnictwa, Lidzbark Welski

Muzeum powstało w 1972 r. z inicjatywy działacza pożarniczego, Maksymiliana Angera. Na ekspozycję składają się stare dokumenty, odznaczenia, mundury strażackie, sztandary oraz sprzęt przeciwpożarowy pochodzący z dawnych wieków. W gablotach prezentowane są hełmy: mosiężne z XVIII w., skórzane z początku XIX, hełmy pruskie i międzywojenne. Są też urządzenia wodne, z których najstarsze, drewniane pochodzi z XVI w. W muzeum znajduje się też ciekawa rekonstrukcja ręcznej sikawki drewnianej tak zwanej "szprycy", która powstała prawdopodobnie ok. 1930 r. Tego typu sikawki były używane do gaszenia pożarów na przełomie XVI i XVII w. Są też kartki na żywność, monety i banknoty, które nie tak dawno były w obiegu. Pod ścianami ustawiony jest sprzęt wykonany przez rzemieślników m.in. Antoniego Millera - stolarza, który przekazał do muzeum wiele eksponatów.

Muzeum Pożarnictwa w Kotuniu

Muzeum Pożarnictwa w Kotuniu - Oddział Muzeum Regionalnego w Siedlcach mieści się w remizie Ochotniczej Straży Pożarnej. Głównym obszarem zainteresowania Muzeum jest kultura polskiego pożarnictwa, zwłaszcza ponad 600 straży pożarnych - ochotniczych i zawodowych istniejących na terenie wschodnim Województwa Mazowieckiego. W muzeum zgromadzono m.in.: 20 historycznych motopomp z XX w., 1 sikawkę ręczną z przełomu XVIII/XIX w., 18 sikawek z końca XIX i pierwszej połowy XX w., wozy strażackie, sprzęt gaśniczy, alarmowy i oświetleniowy, aparaty oddechowe, uzbrojenie osobiste i umundurowanie, podręczny sprzęt gaśniczy, sztandary i proporce, odznaczenia, medale, pieczęcie, tableau, fotografie, plakaty, rzeźby i inne przedmioty obrazujące historię i kulturę polskiego pożarnictwa. Oprócz działu historii pożarnictwa, muzeum posiada archiwum i bibliotekę.

Muzeum Pożarnictwa w Warszawie

Muzeum Pożarnictwa w Warszawie powstało w roku 1983r., pierwotnie mieściło się w siedzibie historycznych koszar mirowskich odbudowanych po II wojnie światowej, gdzie swoją służbę pełnili strażacy Warszawskiej Straży Ogniowej przed i po zakończeniu działań wojennych.Obecnie jest częścią Centrum Edukacji i Historii Warszawskiej Straży Pożarnej – placówki muzealno-edukacyjnej poświęconej rozwojowi sprzętu pożarniczego, technik ratowniczych oraz historii Państwowej Straży Pożarnej m.st. Warszawy. Mieści się w zespole budynków dawnego V Oddziału Straży Ogniowej przy ul. Marcinkowskiego 2 w dzielnicy Praga-Północ. Zbierane przez lata i wyeksponowane na powierzchni1000 m2 zbiory obejmują dokumenty, fotografie, sprzęt gaśniczy i ratowniczy, mundury i uzbrojenie osobiste a także wspaniale zachowane i odrestaurowane pojazdy konne oraz samochody. Muzeum proponuje projekcje filmowe a do dyspozycji zwiedzających jest również biblioteka. Kilka tysięcy eksponatów prezentowanych jest w siedmiu salach podzielonych tematycznie z uwzględnieniem okresów historycznych. W sali pojazdów konnych prezentowane są dwie sikawki kołowe (cztery koła) XVIII-XIX wiek oraz jedna sikawka dwukołowa z XIX wieku oraz beczka do przewożenia wody na podwoziu czterokołowym z XIX wieku o pojemności 0,6m3.