Dwory i pałace
Przed II wojną światową, w granicach ówczesnej Rzeczpospolitej istniało około 15 tysięcy dworów i 4 tysiące pałaców. Po II wojnie światowej, w wyniku utraty Kresów Wschodnich i przekształceń własnościowych (dekrety PKWN) pozostało niespełna 5 tysięcy, z tego obecnie przeznaczonych jest do zwiedzania ponad 50 obiektów. Liczba odrestaurowanych obiektów z roku na rok rośnie, rośnie również liczba obiektów przeznaczonych do zwiedzania
- Szczegóły
- Kategoria: Kalisz
- Odsłony: 599
Maria Dąbrowska (6 X 1889 - 19 V 1965) pisarka i publicystka, urodziła się w Russowie pod Kaliszem. Maria Dąbrowska spędziła w Russowie tylko dzieciństwo i młodość, ale do końca pozostała związana z Ziemią Kaliską. Dom rodzinny M. Dąbrowskiej w Russowie nigdy nie był własnością jej rodziców. Dzisiejszy budynek różni się od pierwowzoru architekturą zewnętrzną i układem pomieszczeń. Pokój Marii Dąbrowskiej został wyposażony w meble z końca XIX w. Wnętrze wypełniają reprodukcje fotograficzne przedstawiające: rodziców pisarki, Marię w okresie dzieciństwa, jej rodzeństwo. Znalazły się tu również fotografie z okresu studenckiego, w Brukseli i Lozannie. Całość uzupełniają oryginalne pamiątki pochodzące z ostatniego mieszkania Dąbrowskiej: maszyna do pisania, fotografie, dywaniki, ranne pantofle, bibeloty. Na klatce schodowej umieszczono fotografie dworku w Russowie przed odbudową z lat 50. XX w. oraz obrazy kaliskiego malarza Zygmunta Miszczyka.
- Szczegóły
- Kategoria: Kętrzyn
- Odsłony: 708
Pałac wybudowany w latach 1909–1911 jako siedziba pruskiego rodu szlacheckiego von Fischer-Lossainen. Zespół pałacowo-parkowy wraz z rozległym kompleksem gospodarczym i dawną wsią majątkową, usytuowany jest nad Jeziorem Legieńskim, przy drodze Biskupiec-Reszel, 9 km na południe od Reszla. Pałac to neobarokowa budowla, założona na rzucie zbliżonym do prostokąta, z narożnym ryzalitem, werandą, wieloboczną wieżyczką i wyniosłą wieżą od zachodu. We wnętrzu w większości zachował się pierwotny układ i elementy stałego wyposażenia. Sufity pomieszczeń reprezentacyjnych zdobione są sztukateriami. Zachowało się kilka kominków marmurowych, ceramicznych i jeden drewniany, ścienne szafy i boazerie dębowe. Przetrwała oryginalna glazura w kuchni, a nawet łazienki z wyposażeniem na piętrze.
- Szczegóły
- Kategoria: Kielce
- Odsłony: 727
Muzeum mieści się w dworku, wybudowanym prawdopodobnie w latach 1798-1800 w skromnym, klasycznym stylu, przez Kacpra Walewskiego. Muzeum utworzono w 1969 r. z okazji 400-lecia śmierci Mikołaja Reja. Muzeum obrazuje związki pisarza z Nagłowicami i znaczenie jego twórczości zarówno dla piśmiennictwa, jak i całej kultury polskiej. Mieści się w nim wystawa reprodukcji przedstawiających życie i dorobek pisarski Mikołaja Reja. Na drzeworytach umieszczono fragmenty dzieł pisarza i zapisy z jego życiorysu. W gablotach znajdują się ciekawe teksty w kopiach rękopisów - jest to m. in. "Zeznanie podatkowe" i "List do sąsiada". Po Mikołaju Reju w Nagłowicach zachowały się sędziwe dęby w parku, które według tradycji on sadził. Rosną także cisy i rzadkie w Polsce okazy perukowca podolskiego.
- Szczegóły
- Kategoria: Kielce
- Odsłony: 482
Siedziba Muzeum Wsi Kieleckiej mieści się obecnie w Dworku Laszczyków, w którym prezentowane są różnorodne wystawy czasowe. Dwór położony na południowym stoku Wzgórza Zamkowego należy on do najcenniejszych zabytków Kielc nie tylko z racji ponad dwustuletniej historii, ale przede wszystkim ze względu na fakt, że jest ostatnim drewnianym obiektem tego typu na terenie miasta. Na posesji wybudowano dworek i budynki gospodarcze, całość była rezydencją miejską z założenia zbliżoną do obiektów kanonii znajdujących się na Wzgórzu Zamkowym. Według opisów archiwalnych z 1838 i 1848 roku drewniany, parterowy budynek dworku zbudowany był z modrzewia, na podmurowaniu (mury z cegły palonej i kamienia na wapno), od ogrodu do części drewnianej dobudowane były dwa kamienne lamusy.
- Szczegóły
- Kategoria: Kielce
- Odsłony: 740
Majątek ziemski Oblęgorek Henryk Sienkiewicz otrzymał w 1900 roku z okazji 25-lecia pracy pisarskiej. Ten pięknie położony eklektyczny pałacyk, zaprojektowany specjalnie dla pisarza przez architekta Hugona Kuderę stał się siedzibą muzeum w 1958 roku. Ekspozycja to wierne odtworzenie wnętrz pałacyku z czasów, kiedy mieszkał w nim pisarz (1902-1914). Zobaczyć tu można gabinet, salon, jadalnię, palarnię i sypialnię pisarza. Wyposażenie stanowią oryginalne meble, obrazy, rzeźby, tkaniny i część księgozbioru Sienkiewicza. Na piętrze zorganizowana jest wystawa biograficzno-literacka poświęcona patronowi muzeum. Do najcenniejszych zbiorów należą rękopisy, listy, pamiątki jubileuszowe, albumy i adresy kunsztownie zdobione przesyłane w dowód uznania i czci. Walorem naszej ekspozycji jest jej autentyzm i przedmioty bezpośrednio związane z Sienkiewiczem.
- Szczegóły
- Kategoria: Kraków
- Odsłony: 487
Pierwotnie dom był związany z klasztorem św. Ducha, w budynku mieścił się szpital ubogich scholarów. Z tego okresu pochodzi piętrowa, renesansowa oficyna, połączona przewiązką z gmachem głównym. Przebudowę tę upamiętnia zachowana w hallu tablica z 1594 r. Wiek XVIII przyniósł upadek szpitala. Od roku 1790 właścicielem opuszczonego budynku stała się parafia kościoła Mariackiego; po drobnych adaptacjach budynek przeznaczono na przytułek dla ubogich. W latach 30. XIX w. przeprowadzono generalny remont budowli, nadając jej klasycystyczną formę i zmieniając jej układ wewnętrzny – przytułek ulokowano w oficynie, a gmach główny przeznaczono na mieszkania prywatne. W roku 1903 posesję została zakupiona przez Radę Miasta. W latach 1917–1937 w salach I piętra swoją siedzibę miał Związek Artystów Plastyków. Wiosną 1933 r. otwarto tu eksperymentalny teatr Tadeusza Kantora „Cricot”. W 1969 r. otwarto Oddział Teatralny Muzeum Historycznego, nadając mu imię Stanisława Wyspiańskiego.
