Pierwotnie dom był związany z klasztorem św. Ducha, w budynku mieścił się szpital ubogich scholarów. Z tego okresu pochodzi piętrowa, renesansowa oficyna, połączona przewiązką z gmachem głównym. Przebudowę tę upamiętnia zachowana w hallu tablica z 1594 r. Wiek XVIII przyniósł upadek szpitala. Od roku 1790 właścicielem opuszczonego budynku stała się parafia kościoła Mariackiego; po drobnych adaptacjach budynek przeznaczono na przytułek dla ubogich. W latach 30. XIX w. przeprowadzono generalny remont budowli, nadając jej klasycystyczną formę i zmieniając jej układ wewnętrzny – przytułek ulokowano w oficynie, a gmach główny przeznaczono na mieszkania prywatne. W roku 1903 posesję została zakupiona przez Radę Miasta. W latach 1917–1937 w salach I piętra swoją siedzibę miał Związek Artystów Plastyków. Wiosną 1933 r. otwarto tu eksperymentalny teatr Tadeusza Kantora „Cricot”. W 1969 r. otwarto Oddział Teatralny Muzeum Historycznego, nadając mu imię Stanisława Wyspiańskiego.
Budynek dawnego szpitala scholarów od 2020 roku służy jako Centrum Interpretacji Niematerialnego Dziedzictwa Krakowa. Jest kontynuacją Działu Folkloru i Tradycji Muzeum Krakowa, którego dotychczasowy zakres wymagał rozszerzenia, ale przede wszystkim nowego spojrzenia na zjawiska i społeczności funkcjonujące w przestrzeni Krakowa. Centrum opiera się na definicji niematerialnego dziedzictwa kulturowego zapisanej w Konwencji UNESCO w sprawie ochrony niematerialnego dziedzictwa kulturowego z 2003 roku.
