Pałac wraz z otaczającym go parkiem krajobrazowym powstał jako siedziba rodowa Wojciecha Lipskiego herbu Grabie (generała adiutanta króla Stanisława Augusta Poniatowskiego) oraz jego żony Salomei z Objezierskich Lipskiej. Rezydencję w Lewkowie wzniesiono w latach 1788-1791, prawdopodobnie wg rysunków Jana Christiana Kamsetzera, jednego z najlepszych architektów końca XVIII w. Zewnętrzna architektura pałacu, ukształtowanie bryły i wnętrza, mają charakter klasycystyczny. Bogata elewacja (dekoracja sztukatorskie, malarskie oraz rzeźby) jest unikalna w całej Polsce. Dekoracja zewnętrzna oraz wystrój wnętrz powstały około 1800 r. Równie bogatą dekoracją malarską oraz sztukatorską ozdobiono wnętrza rezydencji. Malowidła reprezentują typ malarstwa iluzjonistycznego, w salonach przedstawiono pejzaże włoskie oraz freski o motywach groteskowych. Pałac lewkowski był domem rodzinnym Józefa Lipskiego - wybitnego dyplomaty, ambasadora Polski w Berlinie w latach 1933-1939, a w czasach II wojny światowej doradcy premiera i naczelnego wodza gen. Władysława Sikorskiego.
Najbardziej oryginalną cechą pałacu i zjawiskiem unikalnym na terenie całej ówczesnej Polski jest sposób opracowania elewacji. Ozdobiono je niezwykle obficie dekoracją sztukatorską, malarską oraz rzeźbą pełnoplastyczną. Program dekoracyjny nawiązuje do rzemiosła wojennego (elewacja frontowa) oraz rodowo-heraldycznego. Dekoracje wnętrz, zwłaszcza polichromie o charakterze iluzjonistycznym, pochodzą z ok. 1800 roku a wykonał je Antoni Smuglewicz.
Komentarze