Muzeum mieści się w XIX wiecznym dworku przy ul. Kościuszki 28. Powstało z inicjatywy lubartowskich regionalistów. Terenem działania jest powiat lubartowski. Muzeum posiada ponad 2500 eksponatów takich dziedzin jak: etnografia, historia, numizmatyka i archeologia. Wśród nich poczesne miejsce zajmują eksponaty z kultury ludowej powiatu lubartowskiego z przewagą zbiorów sztuki ludowej jak: wyroby garncarskie, plecionkarskie, tkaniny, rzeźba, wycinanki, lubartowskie stroje ludowe z przełomu XIX i XX wieku. W posiadaniu muzeum znajdują się również wyroby lubartowskiej fajansarni /1840-1850/, zbiór żelazek, sztandary harcerskie i szkolne. Na wystawie "Z dziejów Lubartowa" prezentowane są miedzy innymi dokumenty dotyczące najstarszych dziejów miasta w postaci fotografii i kserokopii jak i przywilej lokacyjny, przywileje dla rzemieślników, fragmenty ksiąg wieczystych.
Muzeum Ziemi Lubartowskiej (przez wiele lat Muzeum Regionalne) mieści się w pochodzącym z połowy XIX wieku dworku. Według lokalnej tradycji miał być to dom gen. Józefa Dwernickiego, dowódcy ułanów stacjonujących w Lubartowie. Właścicielem dworku był natomiast z pewnością wieloletni notariusz lubartowski Leon Lassota, który zamieszkiwał tu wraz z rodziną. Po śmierci notariusza jego spadkobiercy odsprzedali dom powiatowemu lekarzowi weterynarii Stefanowi Werchrackiemu, który zamieszkał tu wraz z synem Ryszardem (zginął w powstaniu warszawskim). W części budynku mieściło się biuro weterynarza powiatowego. We wrześniu 1944 r. staraniem żołnierzy Zapasowego Pułku Piechoty w budynku uruchomiono jedną z pierwszych na Lubelszczyźnie świetlic miejskich.
Wobec braku pomieszczeń dla organizującego się staraniem regionalistów muzeum w lipcu 1958 r. dr Stefan Werchracki, członek Towarzystwa Miłośników Ziemi lubartowskiej, odstąpił jeden z zajmowanych przez siebie pokoi na magazyn gromadzonych eksponatów. Jednocześnie testamentem przekazał cały budynek dla muzeum.
