Podziemne ekspozycje Muzeum stanowią jedną z dwóch części zabytkowej kopalni soli w Wieliczce udostępnianych turystom. Ekspozycje Muzeum tworzą jedną z największych ekspozycji górniczych Europy, rozmieszczonej w 17 oryginalnych wyrobiskach, wchodzących w skład liczącej ponad 700 lat zabytkowej kopalni soli w Wieliczce, wpisanej w 1978 roku przez UNESCO na pierwszą Międzynarodową Listę Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego, usytuowanych w najgłębiej położonej - udostępnianej turystom - części wielickiej kopalni (usytuowanej 135 m pod ziemią). Całość ekspozycji obejmuje: zespół komór Russegger, zespół komór Maria Teresa, komora Miejska, komora Modena, Komora Kraj, Komora Saurau, Komora Szerzyzna. Dla zwiedzających udostępniany jest również Zamek Żupny - historyczna siedziba zarządu kopalni od końca XIII w. do 1945 r.
W 1976 roku kopalnia wpisana została do krajowego rejestru zabytków. Dwa lata później w 1978 roku wpisana przez UNESCO na pierwszą Listę światowego dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego. W 1989 roku Kopalnia Soli "Wieliczka" poszerzyła Listę Światowego Dziedzictwa Zagrożonego, z której została skreślona w 1998 roku[2]. Od 1994, to także pomnik historii Polski. 30 czerwca 1996 roku zaprzestano całkowicie eksploatacji złoża.
