Budowę latarni morskiej rozpoczęto w czerwcu 1894 roku pod kierunkiem mistrza budowlanego z Elbląga Edwarda Stacha. Jednak w 1945 roku została ona wysadzona przez wycofujących się niemieckich żołnierzy. Nową latarnię zbudowano dopiero na początku lat pięćdziesiątych według projektu wykonanego na Politechnice Gdańskiej. Uruchomienie nowej latarni nastąpiło w lecie 1951 roku. Zbudowana została z betonowych bloków na kształt ściętego stożka z wewnętrznymi schodami pnącymi się wzdłuż ścian. Źródłem światła jest układ optyczny składający się z dwu pozycyjnego zmieniacza z żarówkami o mocy 1000W i cylindrycznej soczewki Fresnela. Kąt świecenia obejmuje cały okrąg i latarnia widoczna jest tak od strony otwartego morza, jak i od strony Zalewu Wiślanego. Z galerii rozciąga się widok na wody pełnego morza i Zalewu Wiślanego, od strony lądu można dojrzeć Tolkmicko i Frombork, a przy dobrej widoczności nawet światła Helu i Gdańska.
Wysokość wieży - 26,5 m (czerwona okrągła wieża z galerią), wysokość światła ponad wodą - 53 m, zasięg światła 18 Mm, charakterystyka - (białe) światło 2 s, przerwa 2 s, światło 2 s, przerwa 6 s, okres 12 s. W 1996 roku wykonano remont latarni. Cała wieża została pomalowana kolorem czerwonym, przy dobrej pogodzie widać ją z kilku mil morskich.
